hannes en katrien

dagtrippers op reis

De ultieme overwinning 8 juli, 2008

Ingedeeld onder: Uncategorized — hannesenkatrien @ 11:04 am

Leuven be aware
Katrien en Hannes are coming!

Op 27 juni deed onze agent/(schoon)papa in onzer naam het ultieme bod op een huis in de overwinningsstraat (zijstraat Tiensesteenweg, ter hoogt van Colruyt), en rarara… ‘t is van ons!!! Nu voor echt, en wel voor de fantastische prijs van 210.000€.

Wij zijn nog compleet overdonderd, want het huis werd openbaar verkocht en de inmijningsprijs lag al op 202.000€. Bleek dat wij samen met een ander koppel de enige overgebleven gegadigden waren in de verkoopzaal. Wat intimidatietruuks en schoppen onder de gordel later lag het koppel knock-out op de grond en liep Patrick zegevierend een ererondje: we hebben het!!!

U bent waarschijnlijk nieuwsgierig
dus foto’s staan op ‘onze flickr’!

 

Spannend 18 juni, 2008

Ingedeeld onder: Uncategorized — hannesenkatrien @ 2:40 pm

Vorige week mijnde hannes een huis in.
Volgende maandag is het het moment van de waarheid: zal de uiteindelijke verkoopprijs hoger zijn dan ons maximum bod?
Openbare verkopen zijn onvoorspelbaar en dat maakt het ongelooflijk spannend.

Op onze flickr staan alvast een paar foto’s van het huis waar we om likkebaarden.
Duimen jullie mee?

 

nieuw in de fotogalerij! 7 mei, 2008

Ingedeeld onder: Uncategorized — hannesenkatrien @ 9:11 am

* hannes neemt foto’s van zichzelf op de fiets, ergens tussen deinze en kortrijk

* trotse deryckertjes en een nieuw familielid: ELLA! de dochter van maarten & annemie

* hannes boonen (of toch bijna)

* en de paardenpull zit wouter als gegoten!

 

twédus’tenaht 27 december, 2007

Ingedeeld onder: wij — hannesenkatrien @ 5:11 pm

zon op al je wegen

 

Mijn thuis is waar… 25 november, 2007

Ingedeeld onder: wij — hannesenkatrien @ 4:33 pm

leuven7.jpg

Het heeft ons al nachten doen wakker liggen en menig tandengeknars gekost, maar we zijn er toch ongeveer uit. Ons nest-dilemma, zeg maar. En de winnaar is geworden: good ol’ Leuven!

Sommigen hadden het op het filmpje tijdens ons trouwfeest al voorspeld: die twee zouden wel eens terugkeren naar de roots. And inderdeed-i-o : na het afwegen van ‘pro’s’ en ‘cons’ bleek ons geboortestadje er toch met kop en schouders boven uitsteken. Een groot nadeel: de prijzen, natuurlijk. Al moet Brussel op dat vlak niet onderdoen. Een ander minpuntje is Hannes’ school: Lennik ligt eigenlijk wat te ver van Leuven om vlot bereikbaar te blijven. Wie weet komt die lange krullebol dus binnenkort de Leuvense jeugd mores leren. Voor mensen met kinderplannen: u weze gewaarschuwd!

Als u dus op een welgemutste dag door het Leuvense slentert, en er valt u een huizekotje op waarvan u denkt: groot genoeg voor H en gezellig genoeg voor K, laat iets weten!

    

  

 

Memphis Style Wedding 20 november, 2007

Ingedeeld onder: memphis — hannesenkatrien @ 11:32 am

French manicure

Trouwen doe je in de States niet zomaar. Er komt een hele voorbereiding aan te pas. Gelukkig hebben Heathers ouders veel energie en een uitgebreid netwerk… En dat loont. Het wordt een prachtig feest!

Maar eerst: oefenen!
Met name de hele kerkceremonie moet geoefend worden de dag voor de echte trouw. Deze rehearsal wordt geleid door een overenthousiaste regisseuse en na een uurtje kunnen we allemaal perfect catwalkgewijs naar voren lopen en daar glimlachend stil blijven staan – de hele mis lang. Heather heeft haar bedenkingen bij het oefenen van het ja-woord, maar de pastoor is onvermurwbaar: tot de kus toe moet gerepeteerd worden. Waarschijnlijk heeft hij van iemand opgevangen dat de bruid in België haar ja-woord tot driemaal toe moest herhalen…
Het oefenen wordt beloond met een rehearsal dinner – en zo zitten we op de vooravond van de trouw alweer op restaurant. Mét special guest, want Jo arriveert die avond ook in Memphis!

Zaterdag. The big day!

We zijn in Amerika, dus we gaan all the way, denken de bruidsmeisjes.
Dus zitten we met 7 meisjes voor de eerste keer bij de manicure, de dag van de trouw. Giechelend en manoevrerend met onze fototoestellen (probeer dat maar eens met natte nagels) ondergaan we onze eerste French manicure. Je weet wel: dan geven ze je zo van die nagels met een witte rand vanboven. Hilarisch en vooral … not our style! Maar wél grappig!
En het oog krijgt nog meer! Aangezien de bruidsmeisjes en –jongens uit verschillende continenten komen, was een gelijke outfit vinden niet zo eenvoudig. Maar daar had Heather wat op gevonden: we kregen allemaal een blauw kleurenpaletje om mee te gaan winkelen. Resultaat: onze outfits zijn niet gelijk, maar wel allemaal blauw-zwart.

Nu de kapsels en nagels nog in vorm zijn, worden de officiële huwelijksfoto’s getrokken. Lachen, stilstaan, af en toe een gekke bek… niet zo heel anders dan in België.
Daarna mogen we gaan wachten tot de viering echt begint. Maar wel in aparte lokaaltjes: de meisjes in de Bride’s room, de jongens in de Groom’s room. Alleen een boeman verkleed als pastoor ontbreekt er nog aan.

Weinig verrassingen tijdens de viering (zie rehearsal), maar des te meer in de feestzaal. Toen we die de dag ervoor gingen versieren, gniffelden we nog bij de kitscherige versiering met nepbloemen, hekjes en beertjes vermomd in bruidspaar. Maar in het donker zien we pas hoe sfeervol Sheila (Heathers mama) en haar vriendinnen de zaal gemaakt hebben. Lampionnen in de tuin, overal kaarsjes… het is de moeite!
Voeg daar nog twee machtige taarten (een voor Heather en een voor Wiet), een walking buffet en Uncle James’ mystery wine aan toe en het feest in compleet! Er worden oohs en aahs gelaten bij de speeches, er valt een glazen theelichtpotje op het hoofd van Jo, er wordt taart gesneden en gegeten, er wordt gedanst – eerst vooral door de Belgen, er worden tantes en nonkels overhaald om met boa’s door de danskamer te trippelen … en er wordt keurig gestopt met het feest om 23 uur. Want dat moet!
De gasten druipen af, maar wij slapen in de feestzaal. Samen met Wiet en Heather kraken we dus nog een fles champagne. Op het feest! Op de vriendschap! Op het afscheid! En vooral: op de toekomst! Schol!

 

speech Hannes 5 november, 2007

Ingedeeld onder: memphis — hannesenkatrien @ 6:19 pm

reis-075.jpg

Hieronder de tekst van Hannes’ speech na het rituele snij-de-taart-aan-moment op Wiet en Heathers trouwfeest.

Wiet, Heather, family, friends, 

As you might have noticed, I just spent my first week in the United States! My best friend Wiet was going to marry his beloved American girlfriend Heather here, on the borders of the Mississippi, and I was invited as Wiets best man. 

Wiet and I met in the last year of secondary school, both tall and curly headed dreamers of 17. We had a lot in common, though our path not always followed the same course. Our student years in Leuven were one long rollercoaster over dazzling mountaintops of being free and being in love, followed by dark deep valleys of broken loves and periods of doubt and loneliness. Only hours of telephone conversations, innumerable evenings of making up philosophies, long games of chess and tapes full of our favourite music, helped us over these moments of floating or falling.  

The years after college, living together in the Tiensestraat, feeding our three chickens or sharing beers on the footwalk in front of our house, made our friendship only deeper and richer. Meanwhile new names and faces joined our group of close friends from school. The weekends in the Ardennen, Paris or Zurich formed the foundation of a vast group of friends you could, and still can, rely on.  

Honestly, it’s going to be a strange 2 years without my soulmate. Yet on the other hand, this trip to Memphis and the warm welcome by Sheila, Bob and their family and impressive network of friends gives me a feeling of relief and consolation.  

Relief, because I could see that Wiet’s very own way of life is welcomed here. His open mind, his sometimes impulsive but always charming being: it mixes amazingly well with the American way of life. 

But also consolation, because I know that this dreaming tall-boy is in good hands here. Heather is a caring woman, with her two feet on solid ground. Her years in Leuven and Brussels weren’t always easy, but she showed a strong character and a clear will, and her love for Wiet has proved to be steady as a rock. Living here in the house of her parents, made me realize where she learned this values.  

Yes, I will leave tomorrow with rather mixed feelings. It feels a little like starting a new chapter in a exciting novel. As new horizons appear, old ones fade. We both are married now, our rollercoaster enters a new landscape. But it’s still the same novel, and I know that Wiet, and Heather, will play one of the main characters in it. 

 

Graceland 5 november, 2007

Ingedeeld onder: memphis — hannesenkatrien @ 6:15 pm

pictures-sara-and-kirsten-256.jpg

Als Memphis één dikke pluim op haar hoed mag steken, is het wel den Elvis. De King of Rock’n Roll zélf zag het levenslicht hier in de buurt, en maakte de stad onsterfelijk door zich op het landgoed Graceland te vestigen, en er tenslotte op 42-jarige leeftijd te sterven. Zelfs Elvis-leken zoals onszelf kunnen het niet maken Memphis te bezoeken zonder hier te passeren. Om het op zijn Michelin’s te zeggen: ça vaut un détour!

Graceland is ondertussen uitgebouwd tot een museum annex pelgrimsoord ter ere van ’s mans steeds vettere jaren. Het bezoek verloopt (gelukkig) in etappes: Het eerste deel brengt je in een busje naar de overkant van de straat (inderdaad: 50 meter verder), tot voor de deur van Elvis’ huis. Het bezoek aan het huis geeft je een beeld van Presley’s dagelijkse leven, het rijzen van zijn ster in de jaren ‘50 en ‘60, tot een overzicht van zijn gouden platen, awards en films. De kamers bulken van de jaren ‘60-kitsh, maar al bij al blijft de luxe beperkt: geen gouden jacuzzi’s of overdekte tennisbanen, wel een salon met drie TV’s (toen nog een statussymbool), een biljartkamer en werkelijk stijlloos ingerichte ‘jungle’-kamer. Van de trofeekamer onthouden we vooral dat de rockheld meer dan een miljard platen verkocht heeft, en nooit buiten Noord-Amerika opgetreden heeft. We mogen een blik werpen op de typische Elvis-pakjes, nu eens met sterren- dan weer met tijgermotief afgewerkt. Het bezoek aan het landgoed eindigt in de tuin, bij de grafzerken van Elvis zelf en zijn naaste telgen.

Het tweede deel van het bezoek speelt zich terug af aan de overkant van de straat, in een soort Elvis-village. Je kiest zelf wat je eerst gaat bezoeken: de zaal met de vele auto’s van de King - een must voor liefhebber van jaren ‘50-bakken; de zaal met de collectie Elvis-outfits; of een bezoekje aan de twee privéjets van de Pelvis. Tussendoor laat je je verleiden door de snackbars en giftshops: we zitten tenslotte nog steeds in de VS. Denk echter twee keer na voor je de sandwich peanutbutter & banana bestelt: het favoriete ontbijt van Elvis, maar werkelijk niet te vreten.

Graceland blijft achteraf gezien eerder bescheiden, naar Amerikaanse normen dan. De bezoeker krijgt een goed onderbouwd en muzikaal overzicht van de rocker, en de verafgoding blijft enigszins beperkt. Voorwaar een aanrader!

 ’s Avonds wordt de gastronomische erfenis van Elvis eer aangedaan in een restaurant-slash-frituur-slash-boerencafé waar de dames van het huis hun gasten bij voorkeur ‘fried catfish’ en ‘hush puppies’ voorschotelen. Jammie! Het hoogtepunt van de avond wordt echter een kampvuur in de tuin van Sherrin in Moscow: de aanstekelijke mix van ‘marsh mallows’ op een stokje, ritjes op de quad en evergreens zoals ‘row row row your boat’ deden de rest. Onvergetelijk!!

 

trick or treat 3 november, 2007

Ingedeeld onder: memphis — hannesenkatrien @ 7:09 am

reis-266.jpg

Woensdag 31 oktober: Halloween! Nacht van gruwel en griezel. Een op en top heidens feest, maar dat zien ze zelfs in de Bible Belt voor een keer door de vingers.

Om optimaal voorbereid te zijn, maken we er een rustig dagje van: uitslapen, lekker lang ontbijten, de dames loslaten op de ‘Hobby Lobby’: prullenwinkel, maar dan in Amerikaanse versie. De Banier in Carrefour-formaat, zeg maar. Een natte droom voor elke creatief knutseldier.

Terug thuis bij Sheila zijn de kinderen van Bruno al in de weer met pompoenen: driest scheppen ze het vruchtvlees en de zaadjes eruit, en stoefen tegen mekaar op over de perfecte Jack-o-lantern die ze in hun vingers hebben. Het resultaat mag er zijn (zie foto’s). Daarna maken ze zich klaar voor het hoogtepunt van de dag: ‘trick or treat’! Kinderen verkleed als vampier, spook of skelet dweilen de straten af en leggen elke bewoner deze keuze voor: trakteren (treat) of we lappen je een streek (trick)! Bedoeling is natuurlijk zoveel mogelijk snoep te verzamelen.
De buurt doet lustig mee aan deze Halloweengekte: voortuinen zijn omgetoverd tot kerkhoven, spookkastelen of spinnewebben, zodat het voor de kinderen soms echt spannend wordt om ergens te durven aanbellen. Overal branden Jack-o-lanterns, flikkeren stroboscopen of klinkt monsterlijk gelach. 
Sommigen hebben er echt een sport van gemaakt de weg naar de voordeur zo griezelig mogelijk te maken. Zo werden we ergens opgejaagd door een man in apenpak, recht in de armen van een heks met snoepjes waar ineens een hand uit opdook, waarna een dolgedraaide freak met kettingzaag ons de tuin uit joeg. In hun voortuin - bezaaid met grafzerken en zelfs een heuse barbeque mensenvlees - lachten we de angst en de plastieken spinnen van ons af, toen plots dat lijk naast ons toch geen pop bleek te zijn! Renneuh!

’s Avonds was het verzamelen geblazen in de ‘Firebirds’ een grill-restaurant die naam waardig. Heerlijk, maar veel: laat de doggybags aanrukken! 

 

Burgers and booze 1 november, 2007

Ingedeeld onder: memphis — hannesenkatrien @ 6:33 pm
Tags:

pictures-sara-and-kirsten-136.jpg Marginale Belgen: geen alcohol onder mijn vlag! 

Dinsdag en alweer een stralende nazomerdag in Memphis. De dag wordt er alleen stralender op als een overzees telefoontje de nakende komst van Jo Q voorspelt: van een verrassing gesproken! Good ol’ Q zal ons bonte gezelschap vrijdagavond vervoegen, wat de delegatie Belgen op het huwelijksfeest ondertussen op 20 stuks brengt.

Op het programma staat een brokje natuur: wandelen in het Meeman-Shelby State Park, op een uurtje rijden van Memphis. Een mooi maar soms steil pad stuurt de groep door een grillige landschap van diep uitgesneden beekjes, eiken, tupelo’s. De sfeer zit goed, zoveel is duidelijk. 
Op de terugweg stoppen we bij een snackbar in de vorm van een western-saloon. Het meisje achter de toog kijkt vreemd op wanneer we massaal sandwiches bestellen zonder sausjes, kaasjes of augurken, maar met veel sla en tomaatjes - you guys ‘re from Hungary, right? Wanneer Katrien vraagt om geen boter op haar broodje te doen, hoort ze het helemaal in Keulen donderen: boter op een koude sandwich? Yekkie: van welke planeet komen jullie?
In een poging om ons alsnog te redden voor de Amerikaanse eetcultuur, biedt ze ons een hoop cheeseburgers aan, die al bijna een uur liggen te wachten op een vergeetachtige beller. Missie geslaagd: in een mum van tijd zijn de burgers verdwenen. De Amerikaanse keuken: je komt er niet onderuit.

Wiet, Francis en ik voelen wel wat voor een pintje, en loensen naar de blikjes halve liter Bud. Maar ook hier zet de Amerikaanse cultuur ons even voor schut: Francis - Wiets al wat kalende en grijzende nonkel, schooldirecteur op rust - moet eerst zijn paspoort laten zien, wat hij aanvankelijk nog als een compliment opvat: “ja, ik zie er inderdaad nog wel jonger uit als 21!” De man achter de kassa steekt elk blikje in een paperbag, en drukt ons op het hart ze niet in het openbaar op te drinken, of enkel in het zakje. We knikken en maken aanstalten om op het terrasje buiten te gaan zitten, maar de man houdt ons tegen. Hij heeft liever niet dat we bier drinken op zijn eigendom. We kijken wat verbaasd, maar het is ‘m menens: we mogen aan de overkant van de straat gaan zitten, maar niet hier. Dus zonderen we ons af van de groep en gaan aan de andere kant van de straat onder een verkeersbord zitten. Zelden zo marginaal gevoeld.

Drinken is echt uit den boze in Tennessee: wanneer Wiets vader de volgende dag een sixpack pintjes wil kopen in de supermarkt, moet ook hij zijn paspoort laten zien aan de kassa. Na wat over en weer getelefoneer beslist de kassier de blikjes prompt in te houden: sorry sir, law is law. Kin kloppen, Belgjes.  

’s Avonds breien we nog een hoofdstukje aan onze kennismaking met de eetcultuur: hamburgers bij Sheila (Heathers mama)! Niets boven een zelfgemaakt exemplaar. Zoals steeds schaart de groep zich niet rond een tafel, maar verspreiden we ons over de living. Bord op de schoot!